Ik probeerde 5 verschillende methoden om mijn droomgewicht te bereiken. één maakte voor mij het verschil’

Ik begon vol goede moed. Weegschaaltje erbij, elke gram afgevuld, elke calorie bijgehouden. En eerlijk? De eerste twee weken werkte het. De kilo’s gingen eraf.

Maar om 21:00 uur ’s avonds, als de keuken stil was en de rest van het huis sliep, won de koelkast het altijd van mijn spreadsheet. Tel maar eens calorieën als je 45+ bent en je hormonen een eigen leven gaan leiden. Mijn lichaam leek niet meer te luisteren naar die logica. Het luisterde naar dat lichte gevoel wat ik kreeg als ik lang niet had gegeten..

Elke ochtend begon ik opnieuw met “vandaag lukt het wel.” Elke avond eindigde in schaamte. Na twee maanden gooide ik de handoek in de ring en viel ik in mijn oude gewoontes.

Je kent hem vast wel. Maandenlang was die app mijn beste vriend en mijn ergste vijand. Elke maaltijd gefotografeerd, elke week een rapport, streaks die ik niet wilde verbreken. Drie maanden heb ik het volgehouden. Drie.

Wat niemand je vertelt over zo’n app: hij maakt je niet minder hongerig. Hij maakt je juist bewuster van eten: elke seconde van de dag denk je eraan. Elke advertentie, elke geur, elke verjaardag op werk voelde als een valstrik. Het voelde als een deeltijdbaan waar ik nooit om had gesolliciteerd.

Op een dag keek ik naar mijn telefoon, zag de melding “Je hebt je dagelijkse limiet overschreden” voor de honderdste keer, en besefte: dit houdt me niet gezond. Dit maakt me gek.

Oh, keto. De succesverhalen op Facebook, de vriendin die er 12 kilo mee was afgevallen. Scherp in je hoofd, constante energie, vet verbranden terwijl je slaapt.

De eerste week viel ik inderdaad 2 kilo af. Dat was vooral water, maar voelde als een overwinning. Wat ze je niet vertellen: keto als 45-jarige vrouw is een ander verhaal. De vermoeidheid sloeg toe als een muur. Mijn spijsvertering was een ramp. En sociaal gezien? Verjaardagen, etentjes, borrels — ik was constant die vrouw die “iets aparts” moest bestellen.

Na zes weken gooide mijn lichaam er zelf een rem op,  één avond tijdens het kletsen met mijn zoon viel ik bijna flauw. Het voelde alsof mijn lichaam tegen me schreeuwde: dit is niet voor jou.

Na al die pogingen ging ik naar de arts. Ik was moe van het vechten tegen mezelf. En ja: met Ozempic viel ik af.

Maar de misselijkheid, de vermoeidheid en het verdwijnen van mijn eetlust maakten het voor mij zwaar. Eten met mijn gezin voelde steeds minder als iets om van te genieten.

De kosten kon ik niet meer aan en na een tijdje voelde ik me nog slechter.

 Dus ik ging terug naar mijn arts en vertelde dat dit niet iets is wat ik wil volhouden... wat hij toen vertelde veranderde voor mij alles

Hij tekende iets op een papiertje. Een lijn met pieken. „Je hormonen schommelen meer en meer na je 40e. En in deze schommelingen sturen je hersenen een signaal dat zich voelt als honger — die hevige, onredelijke honger. Om 15:00 uur. Om 21:00 uur of gewoon terwijl je net hebt gegeten.  Jij vecht tegen wilskracht, maar je lichaam vecht tegen chemie. Die strijd verlies je altijd."

Ik zat even stil. „Dus wat moet ik dan?"

„Er is een stap vóór de naald die voor meeste vrouwen  rond de overgang net zo goed werkt" zei hij. „ Een plant. Gymnema in combinatie met Chronium. In India al eeuwen gebruikt — ze noemen hem de honger-vernietiger. In de juiste dosering en opnamevorm dempt hij precies die trek, op precies die momenten. In Nederland raad ik het via Dr. Weight  in spray vorm aan. Geen hormonen. Geen bijwerkingen. Geen maandelijks bedrag aan de apotheek."

Dr. Weight? Dit bleef in mijn hoofd zitten.

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door kruiden en extracten. Mijn moeder had er een boekenkast vol over. Dus toen ik via mijn arts over Dr Weight hoorde, bestelde ik dit gelijk. Half verwachtend dat het niets zou doen. Zoals alles daarvoor.

Ik begon de volgende dag. En na enkele dagen begonnen er dingen te veranderen. Ik voelde me sneller vol. 

Op momenten dat de trek opkwam, sprayde ik — en kon het eten makkelijk even uitstellen. Zonder dat lage, lege gevoel dat ik normaal altijd kreeg als ik te lang niet had gegeten. 

Gewoon rustig doorgaan met mijn dag.

In de weken erna veranderde er meer. De 15:00-dip kwam niet meer opdagen. 

De borden werden vanzelf kleiner. En vooral: mijn dag draaide niet meer om eten.

Ik ben inmiddels 11 kilo kwijt. En het gekste is mijn leven voelt niet veranderd. Geen strijd, geen opgelegd ritme, geen "morgen beter opletten". Alleen een spray op het moment dat het nodig was. Dat is waarom mijn resultaten deze keer wél blijven.